Nå du e’ far te ongar så går i korps, må du finna deg i møje så andre farar sleppe. Fysst så e de et låtteri ka slags instrument de får. Bass e de versta, mens kornett e det besta seie di så har greia på de. Kornetten kan di bera sjøl, bassen må kjørast.
Når musikantane komme på fysste øvelsen, så seie dirigenten: «Di så har ein far så har store bil, rekke opp hånå». Då tror ongane at di kan få skrøyda litt av faren, å så rekke di opp hånnå med ein gang. Det e på den måden di får bass! Så e det heila i gang. Mandag å onsdag levere me klokkå halv seks, å så må me henta di igjen klokkå halv ni.
Udenom di faste øvelsane, så må du vera klare på kort varsel te å ver me på seminar, konsertar å andre påfunn så di galningane i Styre’ finne på.
Så må du ellers sidda der å hørra på når ‘an øve på den elefanten av et instrument. Øvingå foregår helste i Dagsrevy-tid for då går ‘an’kje glipp av någe spennanes på fjernsyne sei’an.
Det der me øvingå har eg diskutert me kånå, men hu seie det e viktigt at di får øva når di vil for då bler resultate best. Eg ville nå ikkje gje meg heilt på de der med Dagsrevyen, så nå har eg kjyppt meg øyretelefonar. Den så ler sist ler best.

Korpse har alltid brug for møje pengar. Disse pengane får di me å ha dugnadar. Någen ganger så komme di forbaskade dugnadane tett å haggel å då e det meste te å spy av heila greiå.
Eg huske så godt ein gang i fjor sommar. Solå strålte, huset sko våre malt å plenen sko våre slådde, men eg hadde bestemt meg for å gje blaffen. Eg hadde akkorat rigga meg te på drømmesengå me kaffien å aviså innen rekkevidde då kånå kom i kjykkenvindue å sa at korpsformaen va i telefonen å ville snakka me meg. Eg hadde nok lokta lontå, nå sa han på ein fine måde at telefonkatalogane va komt, så eg måtte komma å hjelpa me ein gang for me hadde så vanligt lidå tid på oss.
De e i sånne situasjonar at du ønske både formaen å korpse der pibbaren gror, men eg stillde opp å prøvde å se fjåge ud. Eg hadde fått strenge beskje av kånå at uden foreldrene så kan ikkje korpse klara seg.
Kånå e forresten bejynt i Mødreklubben å det har fått ganske alvorlige konsekvenser for livskvaliteten min. Hu e opptogen me korpse meste heila døyne. Hu fyge å hu fere på styremøder å på kagebasarar, på mannekengoppvisningar å foglane vett ka di ikkje gjørr. Når hu ein sjelden gang e hjemma så sidd ́u jammen å jabbe korps i telefonen.
Når de gjelle de der me kosthollet hjemma hos oss, så har det forringa seg voldsomt itte kånå bejynte i Mødreklubben. Det e ikkje så reint sjeldent at eg komme hjem å finne ein lapp på kjykkenbore i stedet for middagsmad: «Du får orna deg någe sjøl, eg komme seint hjem. Kjyss fra kånå». Ja, de e te å ble mette av. Heldigvis så har me Reinskau i nerheden, å eg ser på den kafeen meste så det va ein misjonstasjon, for det e ikkje få ganger di har berga live mitt.
Me menner har det og sånn at det henne at me har lyst te å ver litt aleina me kånå av å te. Eg e heilt klar øve at det e litt upassannes å uddyba det nermare her, men eg vil nå bare antyda at det kan virka så hu prioritere Mødreklubben. Eg seie ikkje mer.

Ja, sånn va de altså at eg såg på korpse før, men nå e eg blitt heilt korps-frelste, eg og. Eg har forstått ka det dreie seg om. Eg ska sei dokker at det å hørra på når han spele på bassen sin e någe av de finaste eg vett. De e akkorat så ein store, koselige bamse så ligge å lage go-lydar. Brassmusikk uden rytme å lyden fra bassrekkå e akkorat så et symfoniorkester uden feler, så då kan dokker tenka resten sjøl. Kjøringå gjørr meg heller ingen ting, nå e de bare ein fornøyelse. Då benytte eg anledningen te å ver me inn å hørra på, å då får eg hørra møje fine musikk. Å samtidigt så får eg hørra alt det løgna dirigenten seie, ikkje forstår eg kor den maen tar de fra.
Dugnadar ser eg på så ein positive å oppbyggelige hobby. Då treffe du mange nye folk så du får udveksla livserfaringar me, å eg vil påstå at de e ein fine måde å utvida livshorisonten på. De e faktiskt et godt alternativ te å lesa høgtravanes bøger så mange folk skrøyde av at de lese. Pengane e og et heilt nødvendigt middel for å nå di høge musikalske målå så folk øve heila lanne e imponerte av.
Kånå å meg har fått et møje rigare ånnsliv i samen itte at hu bejynte i Mødreklubben. Hu seie at det e ́gysla viktigt å tenka nytt heila tiå for ikkje å stivna i gamle å oppbrukte tankar. Eg synes beint fram hu har blomstra opp på nytt å gått inn i ein nye vår, for å sei de på den måden.

De der med madstellet e forresten heller ikkje någe problem lenger. Nå har eg lert meg te å smøra sjevå sjøl, å eg kan diska oppme både steikte å kokte pylser. Kjyddkager går heilt greit å det gjørr det me fisk og, men eg har ikkje vågt meg på komlå. Når eg spør kånå koss hu lage di, så bler hu helste litt hemmelighetsfodle å prøve å snakka de vekk i någe aent. De e akkorat så hu vil beholla maktå på kjykkenet for seg sjøl, å de må hu vel få lov te, for der e hu sjefen.
Eg huske fysste gangen eg hadde kjyppt någe indrefile av ein slaktar så eg kjenne. Biff e jo ganske avanserte mad, så eg va på tynne is. Resultatet blei ei gastronomiske opplevelse, å itte møje skrøyd fra kånå å ongane så følte eg meg mesten liga kreative så hu Ingrid i Fjernsynskjykkene.
Miljø å musikk går hånn i hånn i Tasta Skolekorps. Når eg tenke tebage på jubileumskonserten så blir eg varme å vemodigt glae. De va ein opplevelse å hørre kor flinke Aspirant 1 å 2 va blitt te å spela itte så korte ti. For ikkje å snakk om Juniorkorpse så framførte sin del av konserten me store glede å nydelige musikk.
Å så Gubbekorpse, di ga oss ein konsert så me seint kan glømma. Når då te slutt me fekk Seniorkorpse å Old Stars så lagte storkorps å framførde «Laudate Dominum» så bejynte brillene mine å dogga å eg frøis på ryggen. Ikkje forstår eg at någen kan gå lykkelige gjønå live uden å ha ongar i Tasta Skolekorps.
Heia Tasta å tusen ganger hjertelig te lykke me 40 års jubileet.

Hilsen ein far i korpse.
PS De der så eg såvidt antyda om tidligare trur eg me ska få dreis på når hu slutte i Mødreklubben. DS